I'm so sorry if I'm alienating some of you/ Your whole fucking culture alienates me.

Τα πάντα είναι σύγκρουση, μ' ακούς; Εμείς που λογομαχούμε για το φεμινισμό, οι νετσαγιεφικοί με τους κοινωνικούς αναρχικούς, οι γάτες στα σκουπίδια, η μολότοφ στην ασπίδα, το μαχαίρι στο κόκκαλο, η γροθιά μου στη φάτσα σου, τα χείλη σου στα δικά μου. 

Domestic #1.

Τις μέρες κάνω κατάληψη στην κουζίνα- τα βράδια υποχωρώ στο υπνοδωμάτιο. Αυτή είναι η φυσική  μου θέση, αυτό μου αρμόζει, άλλωστε, μου το 'χετε εκφράσει με κάθε δυνατό τρόπο, τόσο που η διαδρομή φούρνος-κρεβάτι μου χει γίνει δεύτερη φύση. 

Scenic world.

 














 Στον παράλληλο κόσμο μου η βροχή λυσσομανά. Μουσική υπόκρουση: Van der Graaf Generator. Στον παράλληλο κόσμο μου το κυκλάμινό μου δε χρειάζεται την ιδανική ισορροπία μεταξύ ποτίσματος και μη-ποτίσματος για να μην κιτρινίζει. Οι κασέτες και τα βινύλιά μου (είναι του πατέρα μου, εντάξει;) δε θεωρούνται χίπστερ και άρα αυτομάτως κατακριτέα, οι βόλτες στο Φιλοπάππου δεν είναι passé, η γάτα μου δε μαδάει τόσο. Στον παράλληλο κόσμο μου το σπίτι δε χρειάζεται κάθε τόσο καθάρισμα, τα πιάτα δε χρειάζονται πλύσιμο, τα λούτρινά μου δε σκονίζονται. Δεν υπάρχει η δυαδικότητα των φύλων, τα καταπιεστικά στερεότυπα. Τα 90s βασιλεύουν ανενόχλητα. 
 Στον παράλληλο κόσμο μου βγήκε ο ήλιος. Από κάπου ακούγεται το perfect day. Πάμε βόλτα; 

Ο φόβος και το αλκοόλ μέσα μου φτιάχνουν εκρηκτικό κοκτέιλ
Αν πετύχω κανένα σας απόψε
-να το ξέρετε-
Θα τον σφάξω
Θα τον τεμαχίσω. 
Ελάτε αν τολμάτε
Θα πλέξω με τα άντερά σας στεφάνια πρωτομαγιάτικα
Θα κάψω τα υπολείμματα του σάπιου σας κουφαριού 
Και θα ταΐσω τις στάχτες σας στις κατσαρίδες.
Γιατί είσαστε τομάρια
Γιατί βάλατε το φόβο μέσα μου
Γιατί θέλετε να έχετε λόγο στο τι φοράω και πώς περπατάω και πώς φέρομαι
Γιατί αν δε συμμορφωθώ με τις τρέχουσες αυτές επιταγές θα φταίω εγώ λέει.
Ε, κι εγώ θα σας διαμελίσω-
έναν έναν. 

Ελάτε, ρε. 

The way your mother warned you about, essentially.

Καμιά φορά γυρίζεις σπίτι τα χαράματα
το χνώτο σου μυρίζει καπνό και αλκοόλ και το βήμα σου παραπαίει,
με κοιτάς με γυάλινο βλέμμα και διπλώνεσαι στα δυο
"γυναίκα, φτιάξε καφέ" ψελλίζεις. 
Κι ας ξέρω πως μόνο έτσι θα επανέλθεις-
"δεν είμαι η γυναίκα σου" μουρμουρίζω και αλλάζω πλευρό.
Και σε αφήνω παραδομένο στον τρόμο σου
απελπισμένο για τον αφανισμό μου-
είναι που είμαι έτσι επαναστατική.
Είναι που δεν ανέχομαι να μου λες τι να κάνω. 
Σύντομα συνειδητοποιείς την απάτη
κι αρχίζεις ν' αναρωτιέσαι μήπως σε χρησιμοποιώ. 
Λες και λες μα εγώ απλά θέλω να κοιμηθώ
σε χρησιμοποιώ ρε, όλους σας χρησιμοποιώ-
Ας μη μου ζήταγες καφέ. 

We gladly feast on those who would subdue us.

 Μην πας να με περιχαρακώσεις στη νόρμα σου και να με περιεργάζεσαι κατά πώς θες, γαμώτο σου, σκιάζομαι- δε στο 'χω πει πως έχω κλειστοφοβία; Κι είναι ωραία να βαυκαλίζομαι πως είμαι ιδιαίτερη και ξεχωριστή και μοναδική- πέρα από κάθε πρόβλεψή σου, ξεπερνώντας κάθε φαντασία σου. Όλα να συνηγορούν υπέρ της υποψίας πως εν τέλει ο κόσμος περιστρέφεται γύρω μου. Ο κόσμος μου. Γιατί όλο κλωθογυρίζω τους ίδιους στοχασμούς, είπαμε;
 Όμως εγώ θέλω να υπερπηδήσω τις τυπικότητες, να φτύσω κατάμουτρα το αναμενόμενο- θέλω να καώ και να σε δω να καίγεσαι κι εσύ. Στη φλόγα που άναψα εγώ, ει δυνατόν. Να φωνάζω και να ουρλιάζεις και να σπαράζουμε μα να μην υποχωρούμε. Ποτέ. Μέχρι η οδύνη να μας γίνει δεύτερη φύση. 

 Καθυστερημένο New Year's resolution, λοιπόν: ν' ανάψω μια μεγάλη φωτιά κι εκεί να κάψω όλους μας. Ναι, τους πάντες. Ούτε ένας να μη μείνει, ρε. 

 Θ' αναγεννηθούμε, άραγε;

Mutiny.

 Τις νύχτες με ρωτάς τι με ωθεί σε τούτη την πανικόβλητη, επαναλαμβανόμενη -σχεδόν καθημερινή- Φυγή. Τι κουρδίζει το ξυπνητήρι της απελπισμένης εξέγερσης και με κάνει να αναφωνήσω στα άρματα, στα άρματα. Μα γελάς όταν σου απαντώ. Πως είναι που θέλεις, ποθείς και επιθυμείς διακαώς να με στριμώξεις σε ένα καλούπι που όλο πλάθεις και τελειοποιείς. Ένα καλούπι που θα καθιστά τα πάντα πάνω μου προκαθορισμένα, αναμενόμενα- ασφαλή και βαρετά. Ξέρεις, ασφυκτιώ στην ανία της ασφάλειας. Μα εσύ εμμένεις στο να μην αρκείσαι στη γωνία που εθελούσια σου παραχώρησα στη ζωή και στο μυαλό μου και να απαιτείς να πρωταγωνιστείς σε αυτά, να κυριαρχείς σε όλο μου το είναι. Και να κυνηγάς το για πάντα- το αφελές, υποκριτικό και εν τέλει ασφυκτικό για πάντα. Μάταια.