-Nightlife, Edward Hopper
Η νηφαλιότητα φαντάζει εξαιρετικά μακρινή, με ένα μίγμα αίματος και αλκοόλ να ρέει στις φλέβες μου. Drunk and I am seeing stars. Γέρνω το κεφάλι μου Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012
Is it something in my drink or is it me.
Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2012
I've got a million things that I need to do- but they're all secondary.
Ένα)
Αυτή η σπασμωδική προσπάθεια να συγκεντρώνεις αναμνήσεις,να τις ατενίζεις σποραδικά και να τις παραχώνεις ζηλόφθονα σε κουτιά και συρτάρια δε φαίνεται να παρουσιάζει λογική εξήγηση. Δεν είναι δα πως θα τις λησμονούσες άμα δεν τις είχες κάπου συγκεντρωμένες- κι όμως, εσύ παραμένεις σε αιώνια πάλη με το χρόνο, ζητάς να τον παγώσεις, έστω στιγμιαία, έστω παροδικά. Να τον καθυποτάξεις. Να τον κρεμάσεις σε μια γωνία, αν θες, και να τον παρατηρείς ανελλιπώς κάθε δεύτερη Κυριακή στη μία και δεκατρία το μεσημέρι- γιατί όλα πια πρέπει να είναι μια τελετουργία για σένα;
Όχι, μη με κοιτάς με το απελπισμένο βλέμμα, δεν περιμένω να μου απαντήσεις. Ένας στους τριάντα επτά είσαι, άλλωστε, και είναι άδικο εκ μέρους μου να σε διαχωρίζω έτσι και να σε στήνω στον τοίχο, στα δύο μέτρα και να περιμένω απάντηση ειδικά από εσένα. Και γιατί να δικαιολογηθείς; Υποθέτω πως αυτό σε κάνει ευτυχισμένο. Ή τουλάχιστον λιγότερο δυστυχισμένο.
Μα άδικο είναι και να περπατάς πάντα τον ίδιο δρόμο, πάντα με τον ίδιο ρυθμό και τα μάτια στραμμένα στον ουρανό. Αδιαφορώντας για το αν κάποια λακκούβα θα βρεθεί στο διάβα σου για να σε εξαναγκάσει σε ελεύθερη πτώση στα έγκατα της γης- είσαι συνηθισμένος σε τούτες, ο στατικός ίλιγγος σου τις γνώρισε από πρώτο χέρι. [Κι ύστερα πρέπει εγώ να σε σηκώνω.] Και σχεδόν το ίδιο άδικο είναι να κλείνεις τους πάντες απ' έξω σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να αποφύγεις το κλουβί- τι κι αν τα κάγκελά του φαντάζουν περίτεχνα και επιχρυσωμένα, δεν παύει να είναι ο μεγαλύτερος φόβος σου. [Κι ύστερα οι πάντες φεύγουν και πρέπει εγώ να σου κάνω παρέα.]
Δύο)
Και κάπως έτσι [φοβούμενη λακκούβες και κλουβιά]
δε θα πάω πουθενά σήμερα.
Το ξέρω πως κινούμαι στα όρια [ακροβατώ στις επάλξεις]
και πως είναι το λιγότερο χαζό [γελοίο]
μα είναι που γυρνούσα χθες το βράδυ [ως το πρωί]
και είναι που οι λακκούβες και τα κλουβιά δε φάνηκαν ούτε λεπτό απειλητικά στον ορίζοντα [ν' αργοσαλεύουν υπαινισσόμενα μελλοντική οδύνη]
να με καθησυχάσουν [μόνο υπό τη σκιά τους μπορώ να λειτουργήσω].
Γι' αυτό
Θα κάτσω εδώ, κάτω από τα σκεπάσματα
Και κάθε αναπνοή θα με φέρνει πιο κοντά
Στην αυριανή (μελλοντική) ευτυχία.
[μου το έχω υποσχεθεί πως μια μέρα θα σου ανοίξω το κρανίο- μ' ένα δυνατό χτύπημα που θα σου δώσω γελώντας δυνατά. Και θα μαζέψω το αίμα που θα τρέχει σ' ένα μπουκαλάκι- σταγόνα σταγόνα, τίποτε να μη μου ξεφύγει. Κι έπειτα θα το αδειάσω στο στεγνό χώμα, ίσα να ποτιστούν οι αγριάδες. Και όλο θα γελώ με την αιφνιδιασμένη έκφραση- μόνιμα πια αποτυπωμένη στο πρόσωπό σου. Και σαν ολότελα πια θα χει στερέψει, θ' αρχίσω να φωνάζω δυνατά
-φονικό, τρεχάτε, έχει πια αποτρελαθεί.]
[Μα θα 'μαι πια ευτυχισμένη. Μα δε θα 'μαι πια εγώ.]
Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου 2012
Γι' αυτό.
Μα θέλω τόσο ν' αφεθώ στην απλουστευτική αυτή αφέλεια, περίτρανη απόδειξη ότι ο κόσμος τελικά περιστρέφεται γύρω μου, που αν το κλωθογυρίσω λίγο ακόμα στο νου μου, αν διαβάσω, ακούσω και αναπόφευκτα σιγομουρμουρίσω με τα μάτια μισόκλειστα και εν μέσω ταλάντευσης αρκετά στιχάκια που το προβάλλουν ως πραγματικότητα -αν ατενίσω για λίγο ακόμη το Παράλογο κατάματα- εν τέλει ίσως να το πιστέψω, ίσως και να γελαστώ.
[Η απάτη ίσως να παύει να είναι τέτοια όταν την θηρεύουμε, επιδιώκουμε και αποζητούμε με όλο μας το είναι μόνοι μας, βέβαια.]
Όμως εσύ ούτε στιγμή δε μ' αφήνεις να αφεθώ στις δίνες της, να σε κρατήσω απ' το χέρι ενώ πέφτω στο λαγούμι του κούνελου κι ενώ είμαι υποχείριο του στατικού ιλίγγου, ανεπιστρεπτί πια χαμένη. Στέκεσαι ακίνητος εν μέσω τρικυμίας, φαινομενικά αδιάφορος- τι να το κάνω κι αν ο ανεμοστρόβιλος λυσσομανά μέσα και σε σένα, πώς ακριβώς θες να το καταλάβω, πώς να παρηγορηθώ. Να, κοίτα, όλα είναι ήμερα ήρεμα μου λες και συνεχίζεις στη ρουτίνα σου- ρουτίνα που μισείς μα δεν παραλλάσσεις στο ελάχιστο.
[δε λυσσομανά.]
Πέμπτη 2 Αυγούστου 2012
Κυριακή 29 Ιουλίου 2012
Midsummer sadness.
-The sound of her wings, The Sandman.
Η ασταθής στηθάγχη, λένε, είναι η πιο επικίνδυνη- και η πιο επώδυνη, ας με αφήσουν να συμπληρώσω, καθώς αφήνεσαι πρόθυμα να πιστέψεις στην κάθε παύση πως πάει, αυτό ήταν, πέρασε, και σαν σε κυριεύσει ξανά πονάς διπλά, αμ στηθάγχη αμ λαθεμένη εκτίμηση- ποτέ σου δεν τα πήγαινες καλά με τις τελευταίες, σου κατατρώνε το ηθικό. Ως μόνη διέξοδος στον ορίζοντα προβάλλει η εξαντλητική ενασχόληση με διάφορα, δεν μας ενδιαφέρει τι, χρόνο για την περισυλλογή και τη στηθάγχη να μην αφήνουνε μοναχά- και η λησμονιά. Μα πρωτίστως πρέπει, ναι, πρέπει να δεχτείς πια το αναπόφευκτο, να το πάρεις απόφαση, να το κατατάξεις ως επιθυμητό στις σήραγγες του νου σου και να μην το απωθείς σε μια πρωτοφανή αντίθεση λεγόμενων και πεπραγμένων. Ναι, θέλω τη λησμονιά, την αποζητώ, δεν αδράχνω κάθε ευκαιρία για να εγείρω αυτά που με αργοσκοτώνουν.
Ξέρω γιατί το κάνεις, αλήθεια, είναι πλήρως κατανοητό- αναμενόμενο, ακόμα. Είναι που η αίσθηση της νάρκης σε απωθεί, σε πνίγει, σου κόβει την πρόσβαση στο οξυγόνο- σε τρομοκρατεί και αποζητάς το ξύπνημα με όλες τις οδύνες του. Μα θα αναθεωρήσεις. Ή θα ζήσεις στα τέσσερα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
