Feels like I'm getting older-

 -I'm not afraid.

 Ανόρεχτο (και καθυστερημένο) γενέθλιο ποστ, με την καλοκαιρινή ραστώνη να με τραβά κατά πού θέλει. 

 Κι εγώ να θέλω να βγω, να τρέξω, να γράψω, να φωτογραφίσω- μα να έχω ολότελα πια μετατραπεί σε παρατηρήτρια. 

Look for me by the moonlight.

 Σταμάτα να μου λες για ζωοδότες και μαλακίες, ο ήλιος καίει σου λέω. Ναι, το χειμώνα τον κοιτάς μόνο με βλέμματα λατρείας- έχω κι εγώ υποπέσει σε τούτο το σφάλμα, αναμεταξύ χαδιών στο δέρμα και στιγμιαίας φυγής από την παγωνιά. Μα το πραγματικό του πρόσωπο το δείχνει μοναχά το θέρος, σαν κρατά ολοκληρωτικά πια τα ηνία. Τότε είναι που αν βαδίσεις στην επικράτειά του (one does not simply walk into Mordor, my dear, τι στα λέω και στα ξαναλέω;) θα σε βάλει στο στόχαστρο- θα σε κουράσει, θα σε κάψει, θα σε τσουρουφλήσει, θα σε εξαντλήσει. Για ώρες, μέρες, μήνες, μια εποχή ολάκερη θα κείτεσαι στον εναγκαλισμό του, ολότελα πια ηττημένος, σχεδόν στεγνός από χυμούς, ξοδεμένος, με το δέρμα σταφιδιασμένο, κενός από ελπίδες- και εν μέσω μιας κόκκινης σκοτοδίνης θα τον παρακαλέσεις με χείλη ξερά και ματωμένα να σε λυπηθεί. Μα ο ηλιάτορας μοναχά θα σε εμπαίζει για την κατάφωρη αδυναμία σου να δείξεις την παραμικρή αντίσταση στις βουλές και τα βίτσια του. 

 Γι' αυτό σου λέω. Το καλοκαίρι να περπατάς τις νύχτες. Αυτές με φεγγάρι. Όχι τις άλλες, στη σκοτεινιά κρύβονται κίνδυνοι και πόθοι ανεκπλήρωτοι. Σαν έχει φεγγάρι να βγαίνεις μόνο. 

Fall into you/ is all I seem to do.

 
 Κάτι τέτοιες μέρες είναι που με αδράχνουν απ'τα μαλλιά, με ταρακουνούν, με μασάνε αργά στα συρματένια τους δόντια και με φτύνουν στο λαγούμι του κούνελου, αιμόφυρτη. Μα θα μ' έχουν πρώτα κοπανήσει ανελέητα στο μπετό, έτσι που η πτώση να φαντάζει ασήμαντη, η βαρύτητα αμελητέα και η αιωνιότητα πεπερασμένη. Έτσι που να μην προσπαθώ να τους αντιταχθώ. 

 Και τώρα ας τραπώ σε φυγή. Ξανά. 

How to disappear completely.

 Ξύπνησε τα χαράματα με μια σαφή αίσθηση προορισμού, επιτακτική κι επείγουσα- και μια κλειστοφοβία αδάμαστη, ανείπωτη. 
 Άδραξε την κόκκινη μπογιά, σύρθηκε έξω κι έγραψε Καθαρτήριο στην πόρτα, με χέρι σταθερό. Γύρισε το κλειδί δυο φορές. Το άφησε στην κλειδαριά. 
 Κι ύστερα έτρεξε. 

[I'm not here. This isn't happening. I'm not here. I'm not here.]

Lucidity.

 Κοντεύω να κλείσω δωδεκάωρο εδώ και παραπαίω. Με ρωτάς τρεις-τέσσερις φορές τι τρέχει, τι έχω και αν είμαι καλά- με βρίσκεις αμίλητη και περίεργη. Δεν έχω κάτι, ψελλίζω και δε βρίσκω καν το κουράγιο να κάνω τη φωνή μου πειστική. Αν μη τι άλλο, έκανες τις επιλογές σου- κι εγώ τις δικές μου.
 Και δεν είναι ότι δε με ενδιαφέρει και δε με στενοχωρεί. Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να προστατέψω και εμένα, καταλαβαίνεις. Και έχω ήδη αργήσει. 

And wild is the wind.

 Μπορεί η βροχή να μη μπαίνει από παντού στο σπίτι, αλλά ο αέρας είναι άλλο θέμα. Μπλέκεται σε παιχνίδι με τις κουρτίνες, ο άτιμος, δίνει στο σπίτι πνοή και παλμό και με παγιδεύει σε ατέρμονη ενατένιση των κατορθωμάτων του. Λαχταρώ την ασφάλεια του κλειστού παραθύρου, τη θαλπωρή- οι ριπές τ' ανέμου στο δέρμα μου αφήνουν μια αίσθηση καψίματος, πυρετού- μα η μουσική μ' έχει πια ολοκληρωτικά υπνωτίσει, είμαι καθηλωμένη ανεπιστρεπτί. [Will you hold me down, the way you do- I need you.]

-And can you make me lose- lose control?